Mensen met hiv, die succesvol behandeld worden, kunnen het virus niet overdragen, kunnen gezonde kinderen krijgen en hebben dezelfde levensverwachting als iemand zonder hiv.

Marjolein Annegarn
284292 the%20stigma%20project f54332 large 1530623348

Foto-expositie “The Stigma Project” nu ook te zien in Rotterdam

Stigma rondom hiv nog steeds niet verdwenen

In Nederland leven er naar schatting 23.100 mensen met hiv. Daarvan slikken verreweg de meesten (79%) medicatie waardoor ze het virus niet meer kunnen overdragen. Ze hebben dezelfde levensverwachting als iemand zonder hiv en kunnen gezonde kinderen krijgen. Toch heerst er nog altijd een stigma rondom hiv. Verouderde denkbeelden bij het publiek veroorzaken deze vooroordelen. In haar strijd dit stigma te doorbreken reist fotograaf Marjolein Annegarn, zelf hiv-positief sinds 1986, deze zomer door heel Nederland met haar foto-expositie ‘The Stigma Project’ Vanaf 28 juni t/m 27 juli is de expositie, die in 2018 voor het eerst te zien was op het museumplein in Amsterdam, nu ook te zien op het Schouwburgplein in Rotterdam.

De expositie toont onherkenbare portretten van achttien hiv-geïnfecteerde Nederlanders. Ze zijn onherkenbaar omdat zij zich niet vrij voelen om open te zijn over hun hiv-status. Ze worden op afstand gehouden door familie, buren, werkgevers en collega’s. Soms zijn er mensen die overdreven hygiënische maatregelen nemen (“niet uit hetzelfde kopje drinken”). Zelfs in de zorg hebben mensen die leven met hiv nog te maken met verouderde denkbeelden. In het boek dat Annegarn in het kader van de expositie maakte, vertellen de geportretteerden over het stigma waar ze regelmatig mee te maken hebben.   

Medisch succes  

De strijd van de medische wetenschap tegen hiv is een groot succes. “Hiv was ooit een mysterieuze ziekte.”, zegt Prof. Peter Reiss, hoogleraar inwendige Geneeskunde aan het AMC in het boek van Annegarn.“Dat was in de vroege jaren ’80. In 1984 werd de oorzaak gevonden: een virus dat de naam hiv kreeg. Minder dan 15 jaar later werd er een nieuwe therapie gevonden waardoor hiv geen doodvonnis meer is. Dat is extreem snel in de strijd tegen een virus. Sterker, door deze zogeheten combinatietherapie - een combinatie van drie hiv-remmers - kunnen mensen met hiv net zo oud worden als ieder ander.”   

 

Stigma 

Het stigma is niet overal hetzelfde. “Het hangt erg af van waar je woont en in welke sociale omgeving je leeft. In de grote steden is het vaak minder een probleem dan daarbuiten. Daarom vind ik het belangrijk om met de The Stigma Project in verschillende provincies te exposeren.”, aldus Annegarn. 

 

Met deze rondreizende expositie wil Annegarn actuele informatie voor het grote publiek beschikbaar maken: “Veel mensen zijn blijven hangen in het beeld van hiv uit de vorige eeuw en daardoor blijft het stigma in stand. Als mensen weten hoe de situatie nu is, kunnen angst en vooroordelen verdwijnen. Als je weet dat het virus niet overdraagbaar is, wat is er dan nog om bang voor te zijn en waarom zou je iemand dan anders behandelen?”  

Naast Rotterdam is de foto-expositie 11 juli t/m 31 augustus te zien in de volgende steden: Middelburg en Nijmegen.

Marjolein Annegarn

Note voor de redactie: 

The Stigma Project on tour, schema:

Rotterdam 

Start vrijdag 28 juni – donderdag 11 juli 

Opening: vrijdag 28 juni 

Locatie: Schouwburgplein

Middelburg 

Start vrijdag 26 juli – donderdag 8 augustus 

Opening: vrijdag 26 juli 

Locatie: Langevielenbinnenbrug 

  

Nijmegen 

Start vrijdag 9 aug – vrijdag 23 aug 

Opening: vrijdag 9 augustus 

Locatie: Mariënburgplein 

Quotes geportretteerden

Herman: “Als mensen niet weten dat ik hiv heb en het onderwerp komt ter sprake, dan hoor je pas echt hoe men denkt over hiv. Dat is niet bepaald positief. Medisch gezien is hiv natuurlijk niet meer zo’n ding alleen dat stigma is iets dat nog heftig leeft.”

Jackie: “Ik heb het laatst aan een vriendin verteld, maar dat is niet goed afgelopen. Haar moeder wil niet meer dat ik met haar omga. Ze is bang dat ik haar dochter kan infecteren. Als ik haar nu tegen kom op straat, kijkt zij mij niet meer aan.”

James: “Ik reis veel voor mijn werk. Ook naar Afrika. Dan is er altijd wel een collega met een semi-grappige opmerking over aids. Dat voelt ongemakkelijk omdat ik zelf hiv-positief ben.”

Johanna: “Mijn moeder werkt in een ziekenhuis. Maar toen ik haar vertelde dat ik van plan was een kindje met hiv te adopteren zei ze: Daar begin je toch niet aan. Dan kan ik mijn kleinkind nooit knuffelen.”

Ada: “Ik ben bang dat mensen zullen zeggen: ze sliep met iedereen en daarom is dit gebeurd. Of dat ze vragen: hoe lang heb je nog voordat je dood gaat?”

Aisha: “Een jongen met wie ik een relatie had, zei dat ik dankbaar moest zijn dat hij met mij wilde zijn, omdat ik hiv-positief ben.”

Bernhard: “Mijn ouders weten nog steeds niet dat ik hiv-positief ben. Zij zitten nog op het niveau van kennis van toen Freddy Mercury overleed: de ene dag maakt hij bekend dat hij hiv heeft en de volgende dag was hij dood.”

Derk: “Ik reis veel voor mijn werk. Soms laat ik mijn pillen thuis en dan slik ik een paar dagen niet. Er zijn nu eenmaal landen waar je als hiv-positief niet welkom bent.

Franka: “Ik zou zelf graag open willen zijn over mijn hiv, maar mijn ouders en mijn vriend zijn bang voor wat anderen zullen zeggen.” 

Aanvraag materiaal 

Beeldmateriaal en fragmenten uit het boek zijn op aanvraag beschikbaar via Inge de Frank, inge@hagenspr.com  

Download PDF
Download PDF
Over The Stigma Project

Marjolein Annegarn werkte tien jaar als officemanager in de reclamewereld. In 1996 startte zij bij de Academie voor Fotografie in Amsterdam. In 2000 richtte ze GARN Fotografie op; fotografie gespecialiseerd in portretten. Annegarn werkt voor diverse commerciële en particuliere klanten. Haar projecten hebben vaak te maken met de gezondheidszorg en patiëntenbelangen. Naast deze projecten werkt ze met haar stichting Goed Beeld aan vrije fotografische projecten met een maatschappelijke relevantie.


“Ik word gelukkig van het feit dat ik als fotograaf onderwerpen onder de aandacht kan brengen die mij raken en die ik belangrijk vind. Mensen en ontmoetingen zijn altijd de inspiratie. De onderwerpen komen op mijn pad, laten mij niet meer los en daaruit ontstaat een foto project. Vaak zijn het onderwerpen waar ik mij kwaad over maak, mij over verbaas of die op een andere manier iets in mij raken. Ze gaan vaak over verandering, een grote gebeurtenis of een ommekeer in een mensenleven. Het feit dat ik zelf in 1986 op 25 jarige leeftijd de hiv diagnose kreeg die toen nog een doodsvonnis was heeft daar zeker mee te maken.”, aldus Annegarn

berichten